Zo rond mijn 45ste had ik er een nodig, een leesbril. Al gauw was één bril niet meer genoeg. Er moest er ook een in de badkamer komen om duidelijk te kunnen checken of ik er wel representatief en appetijtelijk uitzag. Eén op het nachtkastje voor het bedienen van onze nukkige radiowekker, het lezen van cryptogrammen en het zoeken naar van alles en nog wat in het laatje van mijn nachtkastje. Eén op mijn werktafel om te lezen en te computeren. Eén in mijn handtas om op een terrasje de lunchkaart te lezen en in winkels de prijskaartjes aan leuke shirts of jurken. Eén in mijn boodschappentas om in de supermarkt de uiterste verkoopdatum op verpakkingen te kunnen lezen en hoeveel caloriën ergens inzitten. Eén bij de tv omdat ik telkens net lekker op de bank lig en dan de tv-gids niet kan lezen. Eén in de auto om de instructies op mijn tomtom goed te kunnen zien en uiteindelijk nog een extra in mijn handtas omdat ik telkens brillen op scholen laat liggen nadat ik er heb voorgelezen uit 'eigen werk' alvorens weer de klas in te kijken.

Jajaja, ik weet het. Er zijn touwtjes en dan kun je er een om je nek hangen. En er zijn klikbrillen. Ik had touwtjes en ik had een klikbril. Maar ik werd steeds kippiger en die klikbril was niet sterk genoeg meer. En die een aan dat touwtje viel telkens bij het uit of aantrekken van jas of vest op de grond totdat er zoveel krassen opzaten dat ik er niks meer door zag. En aan het touwtje hing-ie ook in de soeppan. En in mijn bord eten. En zat hij klem tussen mij en de rand van de tafel. En…  nou, voor mij dus geen touwtje om mijn nek.

Je mist dingen zonder leesbril op. Zo dacht ik altijd dat de twee wastafels boven best schoon waren. Totdat ik mijzelf weer eens goed in de spiegel inspecteerde met bril op en zag dat, o, de wasbakken vol stoppels en klonten scheerschuim zaten. Tja, met vier scherende mannen in huis ligt zoiets voor de hand. Had ik nou die bril maar niet op gehad daar, dan had ik me daar ook niet aan geërgerd. En dat gold ook voor het aanrecht, het muurtje erboven, en verder alle kieren, hoekjes en randjes die ik met bril op ging inspecteren. 

Mijn hele leven was ik bang voor spinnen. Heel erg bang. Ik kon kreunend verstijven van angst en een hartklopping krijgen van zo'n beest. Tot ik mijn angst wel moest overwinnen omdat ik in dit huis ging wonen, omgeven door tuin en bomen. Dikke harige zwarte huisspinnen zaten op de trap. Kruisspinnen versperden buiten alle ramen en hingen voor deuren zodat je ze in je gezicht kreeg als je naar buiten stapte. IEW! Iedere stap die ik buiten zette, zwaaide en mepte ik vervaarlijk met de bezem voor me heen en weer en op en neer zodat mijn weg zeker vrij was van spinnen en webben. En ik sloeg aan het moorden. Nuttige beesten, die kruisspinnen? Ja, vast. Maar niet in mijn gezicht. Wegwezen, ga maar ergens in een heg hangen aan de buitenrand van mijn tuin. Ga daar maar nuttig wezen. En nu, de laatste jaren, begin ik te denken dat ik succes heb gehad. Ik zie niet zoveel spinnen meer rond het huis. En als ik ergens een mooi web zie deinen in de wind tussen de struiken, kan ik er zelfs goedkeurend naar kijken. Ik durf ook weer bloemen en bramen te plukken onder de bomen, en na de langste dag (als de spinnen komen) onkruid te trekken…

Of zou het te maken hebben met het feit dat ik buiten geen leesbril draag? Zonet kwam ik met een mooi boeket uit de tuin. Ik legde het op het aanrecht en zocht een mesje. Werktuiglijk zette ik de leesbril op die bij het boodschappenlijstje lag… Aaargh! Een dikke kruisspin rende over mijn bloemen. Een enorme langpoot repte zich met gezwollen lijf achter de kraan door om zich in mijn schaal tomaten te gaan verschansen. Een krekel hopte vrolijk op de koektrommel.  Het boeket leefde..! Aaargh! En ik had argeloos onder de bomen gestaan en tussen de struiken gebukt! Ik voelde meteen kriebel. In mijn nek (blotig bloesje aan) en mijn hals. Boven op mijn hoofd en achter in mijn haar – begon te meppen, te wrijven en me in bochten te wringen – en doe dat nog steeds…

Beste mensen, draag voor een prettig en argeloos gevoel van welbevinden geen leesbril in de badkamer of de tuin, en snijdt uw bloemen op gevoel.